در سيزدهمين روز فروردين 86 گره‌هاي زيادي _بر سبزه‌ها زده شد. بدون ترديد آرزوي داشتن سرپناه مناسب يكي از خواسته‌هاي اصلي جواناني است كه به شوق خانه‌دار شدن گره‌هاي كوچك و ظريفي را بر سبزه‌ها زده‌اند تا شايد گره مسكن توسط وزير مسكن و شهردار گشوده شود، اما آيا به راستي معضل مسكن قابل حل است؟    

در سالي كه گذشت، در شروع سال وزير مسكن با صحبت از ارايهء وام‌هاي مسكن، حل زودهنگام معضل مسكن را وعده داد. وعده‌اي كه با افزايش ناگهاني قيمت مسكن در ميانهء سال 85 محقق نشد. نيمهء دوم سال 85 هم با وعده‌ها و طرح‌هاي جديدي از سوي وزير مسكن همراه بود كه قاعدتاً نتيجهء عيني اين طرح‌ها در نيمهء اول سال 86 مشخص خواهد شد.    

شهردار تهران هم در سال 85،تا مي‌توانست، پل، بزرگراه و... افتتاح كرد و در رابطه با مسكن تنها به ارايهء طرحي براي حل مشكل مسكن كاركنان شهرداري اكتفا كرد.بزرگ‌ترين اقدام شهردار تهران در سال 85 در حوزهء مسكن عدم همكاري با سازمان نظام مهندسي و سرباز زدن از اجراي طرح‌هاي موردنظر سازمان نظام مهندسي بود. شهردار تهران معتقد است كه سازمان نظام مهندسي هنوز شرايط لازم را براي اجراي خواسته‌هاي خود محقق نكرده است، اما جالب اين‌جاست كه شهردار فعال تهران تلاشي براي ايجاد شرايط مناسب براي مصوبات نظام مهندسي ساختمان نمي‌كند! شايد هم به زعم شهردار تهران مصوبات نظام مهندسي ساختمان كارآ نيست، ولي ايشان حوصلهء جروبحث با مهندسان را ندارد. شايد هم شهردار تهران اعتقادي به استفاده از دانش مهندسان در ساخت و ساز  ندارد!    

در يكي از سمينارهاي مهندسي، شهردار تهران با اظهار تاسف از ساخت و سازهاي فعلي مدعي شد كه بسياري از ساخت و سازهاي جديد تهران اصولي و مهندسي نيستند و اين بناهاي جديد به بافت‌هاي فرسوده اضافه مي‌شوند.بيش از يك سال از اظهارنظرهاي اين‌چنيني از سوي شهردار تهران مي‌گذرد اما همچنان بسياري از مصوبات و خواسته‌هاي نظام مهندسي ساختمان از سوي شهردار ناديده گرفته مي‌شود. اگر شهردار مشكل را نمي‌دانست وظيفهء متخصصان و مهندسان اين بود كه مشكلات شهر را به شهردار يادآور شوند، اما در حالي كه شهردار دكتر تهران خود به جزييات نواقص شهر مسلط است و در سخنراني‌هاي پرشور خود نواقص شهر را تك تك مي‌شمارد، چگونه است كه راه حلي  براي حل اين معضلات ارايه نمي‌دهد و توصيه‌هاي انجمن‌ها و سازمان‌هاي متخصص در اين زمينه را ناديده مي‌گيرد. اگر وزير مسكن و شهردار، سياست‌هاي فعلي خود در سال 85 را در سال 86 ادامه دهند، ‌مسلماً شاهد تحقق خواست‌هاي جوانان نخواهيم بود، اما اگر مجموعه عوامل تصميم‌گير در حوزهء مسكن از جمله وزارت مسكن و شهرداري با نگاهي واقع‌بينانه تمامي پتانسيل خود را همراستا با يكديگر و ساير نهادهاي مدني به كار گيرند مسلماً شاهد تحول مثبت در بازار مسكن خواهيم بود. دولت و شهرداري بايد توان واقعي خود را متناسب با امكانات بودجه و واقعيت جامعه محاسبه و اعلام كند. به عنوان مثال بگويند كه فلان درصد از تقاضاي يك ميليون واحد مسكوني از محل كمك دولت و همكاري شهرداري و اختصاص منابع مشخص قابل ساخت و عرضه است و بايد براي مابقي آن فكر كرد. در اين صورت بخش خصوصي با دقت مي‌تواند وارد عرصه شده تا ساخت و ساز پايدار و اصولي شكل بگيرد. در اين صورت بخش خصوصي با قدرت مي‌تواند چرخهء ساخت و ساز در كشور را تقويت و تحكيم كند، اما اگر به روال سابق وزارت مسكن و... وعده‌هاي نامشخص را ارايه كنند و اهدافي را كه نمي‌توانند محقق كنند، ‌هدف بگيرند در اين صورت باز بايد در پايان سال 86 شاهد جدال وزير با خبرنگاران معترض باشيم.    به تعبير دوستي، اگر آرزوي جوانان در هنگام گره زدن سبزه‌ها محقق نشود، احتمالاً شاهد اولين جابه‌جايي در دولت و در مسند وزارت مسكن خواهيم بود. در اين صورت حاشيهء امني كه به لحاظ تلاش‌هاي بسيار به سمت وزير مسكن جلب شده بود از بين خواهد رفت و سوالات جديدي در حوزهء مسكن از شهردار تهران پرسيده خواهد شد.

اين مطلب در روزنامه سرمايه چاپ شده است.